خودشان مىدانند و جمعيتى كه در جبهه‌ها شهيد مىشوند و در وصيت‌هاشان آن طور قوى هستند و جمعيتهايى كه در طول اين چند سال اخير در خيابانها ريختند و مساجد را سنگر قرار دادند و جماعات را مجهز كردند و مردم را بسيج كردند و از هيچ تانك و مسلسلى نترسيدند ، در صورتى كه آن وقت همهء قدرتها ؛ قدرتهاى شيطانى در صحنه بودند و موجود - امروز كه همهء قدرتها از صحنه بيرون رفتند ، لكن بعض پيوندهاى ناصالح مانده‌اند و اينها زيرزمينى و مخفيانه كار مىكنند - اين ديگر خوفى ندارد . خوف اصلش براى ملتى كه براى مقصد كار مىكنند ، مجهزند كه تكليف شرعى را عمل كنند ، وقتى كه اسلام امروز در دست ما امانت است ، امانتى است كه از دست رسول اللَّه ما اخذ كرديم و لازم است كه او را حفظ كنيم و به اين امانت خيانت نكنيم ، وقتى كه ما همچو امانتدارى هستيم ، تكليف همهء ماست كه ادا كنيم اين امانت را و سالم و قوى به نسلهاى ديگر تحويل بدهيم . ما براى چه نگرانى داشته باشيم ؛ مايى كه به تكليف خودمان داريم عمل مىكنيم ؟ نگرانى آن بايد داشته باشد كه بر خلاف مسير حق است . آن بايد نگرانى داشته باشد كه چنانچه كشته بشود ، به عقيدهء خودش اين است كه نابود شده است و به عقيدهء ما اين است كه به جهنم رفته است . ما چرا نگرانى داشته باشيم ؟ ما كه اگر شهيد بشويم ، قيد و بند دنيا را از روح برداشته‌ايم و به ملكوت اعلى و به جوار حق تعالى رسيده‌ايم ، چرا نگران باشيم ؟ مگر مردن هم نگرانى دارد ؟ مگر شهادت هم نگرانى دارد ؟ ما دوستانمان كه شهيد شده‌اند ، در جوار رحمت حق هستند ؛ چرا براى اينها دلتنگ باشيم ؟ دلتنگ باشيم كه از يك قيد و بندى خارج شده‌اند و به يك فضاى وسيع و در تحت رحمت حق تعالى واقع شده‌اند ؟ البته ما ناراحت هستيم از اينكه از اينها استفاده مىكرديم براى اسلام و اينها بازوهايى بودند براى اسلام ، لكن ملت ما 35 ميليون است كه اين تفاله‌ها ، اينها يك چند صد هزار نفرى فرض كنيد - فرض كنيد - باشند . 35 ميليون مصمم‌اند ، 35 ميليون جمعيتى هستند كه مادرها بچه‌هايشان كه شهيد مىشوند مىآيند اينجا به من مىگويند كه دعا كنيد ، بعضى بچه‌هاى ديگر هم دارم ! پيرمرد مىآيد